สักวัน YUNJAE จะครองโลก

Title : ผิด...(ที่ฉัน)

Auther : KUN

Pairing : บัมบ้า x ฮาราโอะ 

Category : น่ากลัวจะเป็น PWP  มั้งคะ....

Auther note : เรื่องที่สองในชีวิตที่แต่งจบ   จ๊อดดด =[]=

Warning : เสี่ยวตั้งกะชื่อเรื่อง   และไม่ได้สนุกดีอย่างที่คิด....

            ฮาราโอะ  คิมินาริ  นั่งกอดอกไขว่ห้างอยู่บนโซฟาในห้องผู้ป่วยมาได้ตั้งแต่เมื่อคืนวานแล้ว       ดวงตาที่ล้อมรอบด้วยอายไลน์เนอร์สีดำสนิทปรือปรอยเล็กน้อยด้วยความอ่อนล้าและเผลอสัปหงกทุกๆ 5 นาทีเพราะถูกความง่วงเข้าเล่นงาน         เด็กหนุ่มในชุดนักเรียนลายน้ำเงินสลับเหลืองผู้นี้ไม่ได้หลับมาทั้งคืนเลย

                        ถัดไปจากโซฟาตัวนั้นเองมีเตียงนอนสำหรับผู้ป่วยขนาดคิงไซส์ตั้งอยู่พร้อมด้วยสายน้ำเกลือระโยงระยางร่างบาดเจ็บที่นอนพักฟื้นอยู่บนนั้น            ผ้าพันแผลมากมายมหาศาลที่ห่อหุ้มตัวของบัมบ้า   มาโมรุ  ผู้เล่นตำแหน่งไลน์เบอร์ 50 ของทีมไทโยสฟิงค์เป็นตัวช่วยบ่งชี้อาการสาหัสของเขาได้อย่างดีนัก             ฮาราโอะเองก็กำลังทำหน้าที่เฝ้าอาการเพื่อนร่วมทีมคนนี้ซึ่งยังไม่ได้สติเลยตั้งแต่ถูกนำตัวส่งเข้าโรงพยาบาลมาพร้อมด้วยไลน์คนอื่นๆในทีมที่ต่างก็บาดเจ็บไม่แพ้กันในการแข่งขันระหว่างชมรมอเมริกันฟุตบอลของทีมฮาคุชูไดโนเสาร์ กับทีมไทโยสฟิงค์

            "................อือ..........."

            ตาที่กำลังจะปิดของฮาราโอะเบิกกว้างขึ้นแล้วรีบลุกขึ้นจากโซฟาตรงดิ่งไปเกาะเข้าที่ขอบเตียงทันทีเมื่อบัมบ้าเริ่มพึมพำเสียงต่ำออกมาอันเป็นสัญญาณว่าคงจะเริ่มรู้สักตัวแล้ว           ใบหน้าที่เป็นกังวลค่อยๆแปรเปลี่ยนไปเป็นความโล่งใจทีละน้อยเมื่อบัมบ้ากะพริบตาถี่ๆหลายครั้งเพื่อปรับให้ชินกับแสงสว่างก่อนที่จะลืมตาขึ้นจ้องมองเขาโดยสมบูรณ์

            "..........ฮา...ราโอะ"

            "รู้สึกตัวแล้วหรอบัมบ้า"   ฮาราโอะแย้มยิ้มขึ้นเล็กน้อยแต่แววตากลับดูเศร้าเหลือเกินเหมือนกับเด็กที่พร้อมจะร้องไห้ออกมาได้ทุกเมื่อ     "นายหลับไปหนึ่งวันเต็มๆ     ตอนนี้ตื่นแล้วสินะ" 

            "........ที่นี่ที่ไหน"

            "โรงพยาบาลในตัวเมือง   - -  นายกับพวกคาซามัตสึถูกหามมาส่งที่นี่ทันทีที่...."    เสียงของฮาราโอะขาดห้วงไปเล็กน้อย     เด็กหนุ่มกัดฟันตนเองก่อนที่จะพูดต่อด้วยน้ำเสียงเบาแสนเบา      "...ที่ล้มลง"

            บัมบ้ารับฟังอย่างนิ่งๆ  พยายามเรียบเรียงเหตุการณ์ทั้งหลายอยู่ในใจ

            "ฉันสละสิทธิ์ขอยอมแพ้ให้เจ้าพวกนั้นเข้ารอบไปนะ   - -   ทีมฮาคุชูนั่น"   ฮาราโอะเล่าถึงเหตุการณ์สุดท้ายที่เกิดขึ้นแล้วก้มหน้านิ่ง      คราบน้ำตาที่เขาร้องไห้วินาทีที่บัมบ้าถูกหามออกจากสนามไปถูกเช็ดออกจนหมดแล้ว      คงเหลือไว้เพียงรอยแดงๆที่ปกปิดอย่างมิดชิดด้วยเครื่องสำอางที่จะไม่มีวันยอมให้ใครเห็น

            "เอาเถอะ   นายรู้สึกตัวแบบนี้ก็ดีแล้ว   ฉันจะเรียกพยาบาลมา"

            ฮาราโอะกดปุ่มเรียกนางพยาบาลบริเวณหัวเตียงของบัมบ้าให้มันทำงาน   - -  มือของควอเตอร์แบคหนุ่มสั่นเล็กน้อยจนบัมบ้าสังเกตได้แต่ไม่นานฮาราโอะก็กำมันแน่นให้กลับมานิ่งดังเก่า           สีหน้าของฮาราโอะเรียบเฉยเป็นปกติแล้ว     คล้ายกับว่าร่างเพรียวกำลังต้องการเรียกความเข้มแข็งของตัวเองกลับคืนมา

                        ไม่นานพยาบาลและหมอก็เข้ามาตรวจเช็คอาการของบัมบ้าพร้อมทั้งเปลี่ยนน้ำเกลือเป็นขวดใหม่             หมอสั่งให้บัมบ้าพักผ่อนมากๆเพราะถึงจะรู้สึกตัวแล้วแต่ร่างกายก็ยังบอบช้ำอย่างหนัก     ต้องการระยะเวลาในการบำบัดรักษาที่นานอยู่เสียหน่อย แต่อีกไม่นานก็จะต้องหายดีแน่ๆ

            "ไม่เคยเห็นไลน์ของไทโยพินาศขนาดนี้มาก่อนเลยนะ..."    ฮาราโอะเอยขึ้นเบาๆทันทีที่หมอและนางพยาบาลคนนั้นเข็นอุปกรณ์ออกจากห้องไป    เด็กหนุ่มนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดิมที่นั่งเฝ้าบัมบ้ามาตลอดทั้งคืน   โดยมีบัมบ้าเองนั่งฟังอยู่บนเตียง

            ฮาราโอะเงยหน้าขึ้นมองสภาพของบัมบ้าที่ไม่ต่างอะไรไปจากมัมมี่แล้วรู้สึกเจ็บแปลบ    ทั้งคาซามัตสึ  แล้วก็ไลน์คนอื่นๆก็ต่างต้องมาอยู่ในสภาพน่าอัปยศเช่นนี้ไม่ผิดแผกไปจากกัน      เป็นเพราะว่าต้องปกป้องเขาเพียงคนเดียว

            "ทั้งหมดเป็นเพราะฉันแท้ๆ"

            บัมบ้าหันมามองฮาราโอะเมื่อเด็กหนุ่มพูด    ฮาราโอะถดสายตาลงพื้นแล้วกำมือที่แน่นอยู่แล้วให้แน่นยิ่งๆขึ้นไป

            "ทั้งหมดเป็นเพราะฉันคนเดียว   เพราะนายปกป้องฉัน   นายเลยต้องมาเจ็บตัวเพราะเรื่องงี่เง่าพรรค์นี้"

            "ฮาราโอะ..."  บัมบ้าปราม  แต่อีกฝ่ายไม่ฟัง

            "ถ้าหากฉันทำอะไรได้มากกว่ายืนอยู่ข้างหลังล่ะก็.."

            "ฮาราโอะ   ฉันเป็นคนสัญญาจะปกป้องนายเองนะ"

            "ที่นายต้องสัญญาแบบนั้นก็เพราะว่าฉันมันอ่อนแอ   ไปโวยวายใส่นายก่อนไม่ใช่หรอ"   ฮาราโอะกัดฟันแน่น    ทั้งเจ็บใจ  ทั้งเสียใจ    "ถ้าตอนนั้นฉันหุบปากไปซะ    นายก็จะได้ไม่สัญญาโง่ๆ     ไม่ต้องมาเจ็บตัวอย่างนี้"

            "คนที่เล่นเป็นไลน์ก็ต้องเจ็บเนื้อเจ็บตัวกันทั้งนั้น    จะเจ็บมากเจ็บน้อยก็ไม่เห็นจะต่างกันตรงไหน"

            "ต่างสิ"  ร่างเพรียวในชุดนักเรียนเถียงทันควัน   "ถ้าเกิดบาดเจ็บหนักมากกว่านี้ขึ้นมาจะทำยังไง      ถ้าเกิดนายเป็นอะไรขึ้นมา     เล่นกีฬาไม่ได้อีกตลอดชีวิตขึ้นมาจะทำยังไง"

            "แล้วนายจะให้ฉันปล่อยให้เจ้านั่นมันพุ่งเข้ามาบลิสต์นายงั้นหรอ"

            ฮาราโอะชะงัก     การบลิสต์คือการพุ่งเข้ารวบตัวควอเตอร์แบ็คก่อนที่จะได้ทันขว้างลูกเพื่อสกัดการทำคะแนน     - -       แม้แต่บัมบ้าที่เป็นหนึ่งในไลน์รุ่นที่หนักที่สุดในญี่ปุ่นเมื่อเจอกับ 'เจ้านั่น' ยังเจ็บตัวถึงขนาดนี้        แล้วตัวเขาเล่า?     ไม่หล่นลงไปกองกระดูกหักคาพื้นสนามหรอกหรือ..   

            ใช่แล้ว   คนอ่อนแอดีแต่รอให้คนอื่นมาปกป้องอย่างเขา    มีน้ำหน้ามาพูดเช่นนี้ด้วยหรอกหรือ

เรานี่มันช่างอ่อนแอจนน่าสมเพช...

            "กำลังคิดว่าตัวเองอ่อนแออยู่ล่ะสิฮาราโอะ"

            เจ้าของนามนิ่งงันเมื่อบัมบ้าเอ่ยได้ตรงจุดพอดีเหมือนกับอ่านใจเขาได้    ขอบตาของฮาราโอะร้อนผ่าวขึ้นช้าๆแต่เด็กหนุ่มก็สั่งตัวเองเอาไว้แล้วว่าจะไม่ร้องไห้ให้เสื่อมเสียเกียรติเช่นนั้นอีก          ร่างเพรียวจ้องคนเจ็บบนเตียงเขม็ง      ซึ่งคนผู้นั้นก็มองมาที่เขาเหมือนกัน

            ".....ก็สฟิงค์มีราชาที่อ่อนแอ   ไพร่พลเลยต้องพบกับหายนะ"

            "เพราะว่าไพร่พลอ่อนแอ    เลยไม่อาจป้องกันหายนะที่มาสู่สฟิงค์ได้ต่างหาก"   เด็กหนุ่มร่างใหญ่แก้คำพูดของฟาโรห์ที่กำลังโทษตัวเองดั่งเป็นคนสั่งให้ทหารไปตายซึ่งกำลังนั่งจมอยู่ในความทุกข์ต่อหน้าเขานี่          "เราพบศัตรูที่แข็งแกร่ง       แต่ทว่าปราการที่ต้านรับไม่แข็งแกร่งพอ     ปราการเหล่านั้นจึงทลายลง"

            "แต่ถ้าหากราชาทำอะไรได้สักอย่างก่อนที่ปราการจะทลายลงล่ะก็"

            "นั่นจะเป็นการดูหมิ่นเกียรติยศของปราการเลยล่ะนะ  ราชา"  ฮาราโอะหลบสายตาของบัมบ้าด้วยความรู้สึกอันหลากหลาย   - -    ไม่ว่าอย่างไร      ในความคิดของฮาราโอะ  การที่บัมบ้าต้องมาเจ็บแบบนี้ก็เป็นเพราะเขาอยู่ดี

            "แต่ก็เอาเถอะ    ถ้านายยังสะดวกจะคิดว่าตัวเองเป็นคนผิดต่อไปก็ตามใจ    แต่จะบอกอะไรไว้อย่าง   - -    ปราการก็คือปราการ       ไลน์ก็คือไลน์      ต่างมีหน้าที่ในการปกป้องสิ่งอื่นที่ไม่ใช่ตนเองกันทั้งนั้น     นายจะไปขัดขวางเส้นทางแห่งความภาคภูมิใจนี้ไม่ได้"     บัมบ้ากล่าว     "ใจจริงฉันอยากจะขอโทษนายด้วยซ้ำไป      ที่ต้องมาแพ้ให้อายคนอื่นเขาแบบนี้"

            "เจ้าพวกคนโง่…!"

            ฮาราโอะด่าร่างสูงด้วยถ้อยคำเจ็บแสบเหมือนที่เคยใช้ทุกครั้ง       ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างของฮาราโอะเหมือนจะกลายไปเป็นคนเจ็บเสียเองให้ได้       ไหนจะความสับสนและรู้สึกผิดนี่อีก    - -    บัมบ้าโง่      ช่างโง่นัก         เพราะเกียรติยศอย่างนั้นน่ะหรือถึงทำให้ยอมสู้อย่างถวายหัวเช่นนี้ได้    แล้วมันจะคุ้มกันหรือกับการแลกเพื่อที่จะปกป้องฟาโรห์ที่เพิ่งจะมารู้ถึงอ่อนแอไร้ประโยชน์อย่างเขา      ช่างโง่เง่า!

            คนเจ็บควรจะเป็นเขาเองมากกว่า     ถึงฮาราโอะคนนี้จะกระดูกหักเล่นอเมริกันฟุตบอลไม่ได้อีกไปตลอดชีวิต     แต่อย่างน้อยมันก็ยังดีกว่าไลน์ชั้นหนึ่งต้องมาเจ็บหนักทั้งห้าคน       แล้วบัมบ้ายังอยากจะมาขอโทษเขาอีกหรอ    นี่มันเรื่องอะไรกัน

            "นี่มันเป็นเส้นทางของฉัน  ไม่ได้เห็นจะเกี่ยวกับนายตรงไหน"

            บัมบ้า  มาโมรุเอ่ย  - -  ร่างสูงใหญ่ค่อยๆเอนตัวลงกลับไปนอนดั่งต้องการจะยุติบทสนทนานี้เสียที

            "ต่อให้มีโอกาสหน้าที่ฉันจะต้องเจ็บตัวหนักกว่านี้     ฉันก็จะยังลงเล่น     คนเป็นไลน์มีหน้าที่ต้องปกป้องควอเตอร์แบ็ค..."

            และฉันมีหน้าที่ต้องปกป้องนาย

            "...รู้เอาไว้แค่นั้นแล้วฝึกซ้อมเยอะๆก็พอแล้วล่ะ"

            ฮาราโอะซบหน้าลงกับตักของตัวเองเพื่อซ่อนใบหน้าเอาไว้ไม่ให้บัมบ้าเห็น     คำพูดต่างๆถูกกลืนลงคอไปหมดแล้วพร้อมๆกับบัมบ้าที่ปิดตาลงพักผ่อน       ในห้องพักแห่งนั้นจึงมีแต่ความเงียบระหว่างเด็กนักเรียนที่ยังคงโทษตัวเองกับคนเจ็บที่เก็บคำพูดหนึ่งไว้กับตัวเท่านั้น

            ปราการอันอบอุ่นที่แลกมาด้วยเลือดเนื้อเช่นนี้น่ะหรือคือสิ่งที่คุ้มครองฮาราโอะอยู่    - -   แม้จะตกอยู่ในความเงียบแล้วแต่ในหัวของคนทั้งคู่ก็ยังคิดถึงเรื่องนี้อยู่ในคนละมุมมอง    และยังคงใคร่ครวญอยู่แบบนั้นเป็นเวลานานแสนนานโดยที่อยู่ด้วยกันตามลำพัง      บัมบ้าทำเป็นนอนหลับ   ส่วนฮาราโอะก็นั่งอยู่บนโซฟา    แล้วคิดเรื่องของอีกฝ่ายหนึ่ง

            ความรู้สึกอันหลากหลายยังคงถูกกักเก็บเอาไว้ในใจ

The END

--------------------

เห็ด......   ท่าจะ PWP จริงๆด้วยอ่ะ  ( = ไม่รู้ว่าพล็อตมึงต้องการจะสื่ออะไรกรู       ที่มาที่ไปยังไงกรูไม่เก๊ตตต    Plot? What plot? )     โฮกกกกกกกกกกก      ทำไมมันคลุมเครือได้เอวังอย่างนี้ล่ะฟิคเรา...  ตอนแต่งหนูจิตป่วงโปรดอภัยด้วยนะค๊า  TT{}TT

---------------------

มาเรื่องที่เปลี่ยนธีมบลอคแล้วดีกว่าค่ะ     เป็นไง  อียิปต์ดีไหมคะ  5555555

ไม่ได้เปลี่ยนมานานมากเลยค่อนข้างอาลัยอาวรณ์กับธีมเก่าอยู่พอสมควร     แต่พอเปลี่ยนออกมาแล้วก็ดีกว่าที่คิด!     ไอ้โคโนะ   แกช่วยชีวิตช๊านนนนนนนนนนนนนนน

~ ขอบใจ โคโนะ มาก   เมื่อคืนนั่งทำธีม      ทำ CSS ให้จนดึกดื่น    ตูเป็นเจ้าของบลอคแท้ๆเจือกชี้นิ้วสั่งอย่างเดียว     บลอคนี้รอดตายเพราะแกแท้ๆขอบใจมากๆเลยนะ!!!   TT3TT   (/โดดนัวเนียโคมายเลิฟ)    บลอคใหม่สวยมากๆ!  มีโอกาสฉันจะเนรคุณ  เอ๊ยย   ตอบแทนแกแน่ไอ้เกลอ

~ เมื่อวานก็ไปยกเค้าบ้านพี่เกดมา     ได้คินดะอิจิกะคลังสยองรวมๆแล้วเกือบ 50 เล่มกลับบ้าน  อ๊างงงงง     ขอบคุณพี่เกดที่ยอมให้หนูยกเค้านะคะ

~ กำลังอยู่ในช่วงโมฮาราโอะใหม่     เพราะรู้สึกว่ามันจะไม่ใช่ฮาราโอะซะแล้ว    อา.... ในหลายๆความหมาย

~ อยากไปเที่ยวจังเลยนิ...

EDIT : โอยยย   ถึงกับเขิน... 

นี่หนูพิมพ์  "สนาม"  เป็น  "สยาม" จริงๆด้วยค่ะ      อ๊ากกกกกกกกกกกกก  แก้แล้วนะคะ   ( ....ยังอายอยู่ )    โอ้ย  อาย     ว๊ากกกกกกกกกกก------       ขอบคุณทั้งสามคนที่มาช่วยกันเตือนค่ะ    อย่าฮาจิ!!   นี่หนูเขินจริงๆนะ!!!   >[]

ดั๊นมารักเธอประเทศไทยเอาตอนแต่งฟิควายซะได้เรา     @$@!^&%@#    

ปล. สฟิงค์ มันก็เปรียบเหมือนกะชื่อเมืองอะเพ่   เมืองสฟิงค์ที่มีราชา ( ชินี? ) โอะปกครองไงล๊า~!  เพราะราชาอ่อนแอเลยปกป้องเมืองไม่ได้     เศร้ามันเข้าเด๊~~!

edit @ 3 May 2008 23:52:26 by KUN as [Harao+Rui+Komui]