สักวัน YUNJAE จะครองโลก

 

Title : Happy Kiss

Auther : KUN

Pairing : ทอรัส อัลเดบารัน x แอเรียส มู

Category : Romance

Auther note : เรื่องที่สามในชีวิตที่แต่งจบ    เป็นแฟนฟิค Saint Seiya ที่แต่งเพื่อสุขสันต์วันเกิดลุงอัลเดบารันโดยเฉพาะค่ะ       ดั๊นนนน มาเกิดใกล้ๆคนดังอย่างคุณฮิบาริ     เลยจากที่ปกติโดนลืมอยู่แล้วเลยยิ่งถูกลืมเข้าไปใหญ่  TT^TT  หวังว่าคงไม่ใช่บลอคเดียวที่มาอัพสุขสันต์วันเกิดลุงนะคะเนี่ย...

Warning : ไม่ชอบคู่บิวตี้แอนท์เดอะบีทส์   ก็ปิดไปซะเต๊อะ... ( อีคุ่นชอบ~~ )

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

8  พฤษภาคม

 

 

 

 

 

 

            ทอรัส   อัลเดบารันกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนด้านข้างของวิหาร 12 ราศีภายใต้ต้นไม้ใหญ่อันร่มรื่น        ร่างกายของเขาสูงตระหง่านบึกบึนสมชายชาตรีดูน่าเกรงขามแต่กลับไม่เป็นที่หวาดกลัวของเด็กๆดังที่ใครๆเคยคาดการณ์ไว้        ไกลออกไปจากใต้เงาไม้ที่เขาหยุดยืนอยู่     ทั้งเด็กหญิงและเด็กชายคละเคล้าอายุต่างวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนานและตรงดิ่งมาทางอัลเดบารันทันทีที่เห็น       เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากดังขึ้นทันทีเมื่อโกลด์เซนต์วัวทองคนนี้ยิ้มรับและจับตัวเด็กคนหนึ่งขึ้นขี่หลังอย่างไม่ถือตัว 

 

 

 

 

 

 

            "ท่านลุงๆ    ขอข้าขึ้นหลังบ้าง    ขอข้าบ้างนะท่านลุง"

 

 

 

 

 

 

 

            ท่านลุง?   

 

 

 

 

อัลเดบารันถึงกับชะงักเมื่อโดนเรียกด้วยสรรพนามที่แก่เกินตัวแบบนั้น   แต่ท้ายที่สุดก็ต้องหัวเราะให้กับความซื่อของเด็กน้อยที่ไม่รู้ว่าจริงๆแล้วเขาเพิ่งอายุ 20 เองต่างหาก     - -   เอาเถอะ   ลุงก็ลุง   ก็หน้าเขาอ่อนวัยเหมือนเพื่อนร่วมรุ่นเสียที่ไหนกันเล่า

 

 

 

 

 

 

            "ฮ่าๆๆ  ได้สิ   งั้นเดี๋ยวลุงจะอุ้มขึ้นหลังทีละคนก็แล้วกันนะ"

 

 

 

 

 

            อัลเดบารันจับเด็กคนนู้นบ้างคนนี้บ้างขึ้นขี่หลังตัวเองพร้อมหัวเราะ       นานๆทีก็แกล้งทำท่าจะหงายหลังจนเด็กผู้หญิงส่งเสียงวี๊ดว้ายกันให้ต้องขบขัน      ไม่ได้รู้ตัวเอาเสียเลยว่าท่าทางผ่อนคลายแบบนั้นกำลังถูกมองด้วยความสนุกไม่แพ้กันจากสายตาของใครอีกคน

       

 

   

            แอเรียส  มู   โกลด์เซนต์ราศีเมษในชุดลำลองยืนกอดอกพิงต้นไม้อยู่ห่างออกไปจากจุดที่อัลเดบารันกำลังเล่นกับเด็กอยู่หลายช่วงนัก      เขาแอบตามทอรัสผู้นี้ออกมาเงียบๆตั้งแต่ชายหนุ่มเดินผ่านปราสาทแอเรียสออกมาข้างนอกวิหารแล้ว        แต่ก็ไม่นึกว่าคนตัวโตท่าทางน่ากลัวอย่างอัลเดบารันจะเป็นที่นิยมชมชอบของเด็กๆได้มากถึงขนาดนี้

 

 

 

 

            มุมปากของมูยกยิ้มอย่างอดไม่ได้       ความสุขของอัลเดบารันที่แท้จริงแล้วอาจจะเป็นวันเวลาแบบนี้ก็ได้   - -  วันเวลาที่ปราศจากสงครามและได้อยู่ท่ามกลางแซงทัวรี่ที่แสนสงบสุข

 

 

 

 

 

 

 

            "พี่สาวๆ  ไม่ไปเล่นด้วยกันหน่อยหรอ"

 

 

 

 

 

            รอยยิ้มของมูวาดขึ้นด้วยความเอ็นดูทั้งที่ตัวเองถูกเข้าใจผิดไปกันใหญ่แต่กระนั้นก็หาได้ถือสาความไม่รู้ทันของร่างเล็กๆที่มากระตุกชายเสื้อไม่       เด็กชายที่อายุไม่ถึงเก้าขวบปีดีนั้นชะงักก่อนหน้าแดงไปถึงหลังหูเมื่อเห็นว่าคนที่ตนทักไม่ได้เป็น 'พี่สาว' อย่างที่คิดในตอนแรก    แต่ว่าเป็นพี่ชายต่างหาก  

 

 

 

 

 

 

            "มะ.....ไม่สิ...  เอ่อ      พี่ชาย    ไม่ไปเล่นด้วยกันหน่อยหรอ    ท่านลุงอัลเดบารันน่ะใจดีมากเลยนะ"

 

 

 

 

            "จริงหรือ    ท่านลุงร่างโตท่าทางน่ากลัวคนนั้นน่ะหรือ?"     มูแกล้งถาม    เด็กชายพยักหน้าหงึกๆรัวเร็ว      แต่ก็ละความสนใจจากมูเมื่อได้ยินเสียงเพื่อนเรียกให้เข้าไปเล่นด้วยกัน

 

 

 

 

 

            "ถ้าพี่ชายอยากให้ท่านลุงอันเดบารันอุ้มบ้าง   ก็ลองขอดีๆนะ"

 

 

 

 

 

            เด็กชายทิ้งทวนพลางวิ่งยิ้มร่าเข้าไปหากลุ่มเพื่อนที่รายล้อมอัลเดบารันอยู่      มูถึงกับหลุดหัวเราะเล็กน้อยหลังจากที่ไม่ได้หัวเราะมานาน     - -     ทอรัส  อัลเดบารัน อุ้มแอเรียส  มู เนี่ยนะ     คงได้กลายเป็นข่าวให้พวกโกลด์เซนต์คนอื่นๆหัวเราะขำเอาทีหลังน่ะสิ  

 

 

 

 

            ร่างโปร่งบางพิงกายเข้ากับต้นไม้เช่นเดิม   แต่แล้วก็ทำได้ไม่นานนักเมื่ออัลเดบารันที่กำลังเล่นกับเด็กอยู่ดีๆกลับเงยหน้าขึ้นมองเด็กชายคนเมื่อครู่ที่วิ่งเข้ามาร่วมกลุ่มทำให้พลอยประสานสายตาเข้ากับมูที่อยู่เบื้องหลังเข้าพอดี     - -      อัลเดบารันชะงัก    ก่อนจะหน้าแดงขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย        ร่างของเด็กคนล่าสุดที่ถูกแบกอยู่บนบ่าโดนจับวางลงบนพื้นด้วยความนิ่มนวลพลางถูกรุนหลังให้พาเพื่อนไปวิ่งเล่นกันที่อื่น       ในตอนแรกเมื่อโดนผลักไสเช่นนั้นหลายคนก็ทำท่าจะงอแงที่ยังไม่ได้ขึ้นหลังท่านลุงเลย      แต่เมื่ออัลเดบารันสัญญาว่าคราวหน้าจะพาออกไปเที่ยวในตลาดด้วยจึงค่อยยอมรวมกลุ่มกันวิ่งไล่จับห่างออกไปท่ามกลางเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข

 

 

 

 

 

            อัลเดบารันมองส่งกลุ่มของพวกเด็กๆไปจนเห็นว่าอยู่ในบริเวณที่มีผู้ใหญ่คอยดูแลแล้วจึงค่อยหลังหลังกลับมาทางทิศที่มูยืนอยู่           ร่างสูงเกาแก้มแกรกๆเมื่อเห็นใบหน้าของมูมีรอยยิ้มบางอยู่เช่นนั้น        ขาสองข้างก้าวเข้าไปหา   แต่ในใจนั้นยังเขินคนๆนี้ไม่หาย

 

 

 

 

 

 

            "ข้าก็เพิ่งรู้ว่าโกลด์เซนต์ที่ปกติจะอยู่แต่ในปราสาทอย่างท่านจะเป็นที่นิมยมชมชอบของเด็กๆได้มากถึงขนาดนี้"     

 

 

 

 

            มูเป็นฝ่ายเอ่ยแซว     อัลเดบารันเลยต้องยิ่งหาวิธีแก้เก้อไปกันใหญ่

 

 

 

 

 

            "ก็ไม่รู้ว่าข้าเป็นโกลด์เซนต์กันสักคนนี่นา     ถ้ารู้คงจะเกรงกันหมดไม่กล้ามาเล่นด้วยแบบนี้หรอก"

 

 

 

 

 

            มูหัวเราะ  - -   วงหน้าของโกลด์เซนต์ราศีเมษผู้นี้แม้จะดูออกบ้างว่าเป็นผู้ชายแต่ก็หวานจับตานัก     ยิ่งเวลายิ้มแย้มแบบนี้แล้วก็ยิ่งน่ามอง         อัลเดบารันเลยเผลอจ้องไปชั่ววินาทีหนึ่งก่อนที่จะได้สติเฉไฉมองฟ้ามองดินไปเสีย

 

 

 

 

            "ท่านก็เป็นเอาซะอย่างนี้    ตอนอยู่ในปราสาทวางก้ามเสียใหญ่โต     ที่ไหนได้พออยู่ต่อหน้าเด็กๆแล้วกลายเป็นคุณลุงใจดีไปได้แน่ะ"   มูว่า  

 

 

 

 

"เด็กผู้ชายคนดำคนหนึ่งบอกกับข้าด้วยว่าถ้าอยากให้ท่านอุ้มข้าบ้าง   ต้องไปขอร้องดีๆ"

 

 

 

 

            คู่สนทนาถึงกับต่อประโยคไม่ถูก  เมื่อนึกภาพเขาช้อนร่างของมูไว้ในอ้อมแขนแล้วพาเดินไปไหนต่อไหน   - -    ช่างเป็นความรู้สึกที่ชวนเขินอายเกินกว่าจะพูดอะไรออก...

 

 

 

 

            ".....แต่ข้าว่าแขนท่านเก็บไว้อุ้มแต่พวกเด็กๆคงจะดีกว่า   จริงไหม"    มูยกมือหนึ่งขึ้นปิดปากเพื่อหยุดรอยยิ้มอายระคนขบขันนั้น       หารู้ไม่ว่าในใจของวัวทองร่างยักษ์ข้างๆกำลังเต้นครึกโครมไม่เป็นจังหวะ

 

 

 

            "แล้วเจ้าล่ะ   ออกมาเดินท่อมๆแอบดูข้าแบบนี้มีธุระอะไรรึมู"

 

 

 

            อัลเดบารันถาม    พยายามหาทางเปลี่ยนเรื่องก่อนที่ตัวเองจะยิ่งรู้สึกแปลกประหลาดไปกันใหญ่     และสิ่งที่ได้รับนั้นก็เป็นคำตอบอันไม่คาดฝัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            "วันเกิดข้า?"

 

 

 

            "วันเกิดท่าน"  มูย้ำบอก

 

 

 

            "......."  ทอรัส  อัลเดบารันยิ่งอึ้งเมื่อร่างเพรียวด้านข้างนี่บอกว่าจำวันเกิดของเขาได้   และแอบเดินตามหลังมาถึงที่นี่ก็เพื่ออวยพรให้นั่นเอง

 

 

 

            "ข้าไม่ชอบวิธีทำเป็นแกล้งลืมแล้วค่อยมาอวยพรเอาเป็นคนสุดท้าย     น่าประทับใจจริงอยู่     แต่ข้าชอบเป็นคนแรกมากกว่า"

 

 

 

            "เอ่อ...."    ท่อนแขนสองข้างดูเกะกะขึ้นมาทันตาในเวลาแบบนี้     อัลเดบารันสูงกว่ามูหลายเซนติเมตรอยู่ทำให้เวลาคุยต้องก้มลงมอง     แต่ตอนนี้ชายหนุ่มกลับก้มหน้าลงพื้นหนักกว่าเก่าเสียอีกเมื่อรู้สึกเก้อเขินมากจนไม่กล้ามองหน้ามูขึ้นมาเอาซะเฉยๆ

 

 

 

            "เอ่อข้า.....ขอบใจเจ้า"   ปกแล้วเวลามีใครมาพูดอะไรตรงๆกับอัลเดบารันแบบนี้      ร่างสูงจะหัวเราะเสียงดังลั่นอย่างถูกใจ      ตบไหล่ป้าบๆ         แต่ไม่รู้ทำไมกับแอเรียส   มูผู้นี้       ถ้อยคำตรงไปตรงมากลับทำให้เขาทำตัวไม่ถูกขึ้นมาเช่นนี้ได้

 

 

            "ข้ายังไม่ทันได้อวยพรท่านเลย  อัลเดบารัน"  มูพูดยิ้มๆ      นอกเหนือเวลาสบายๆมูก็จะเขร่งขรึมเยือกเย็นสมเป็นมูคนเก่าที่ใครๆรู้จัก    แต่กับโกลด์เซนต์ราศีพฤษภ    ไม่รู้เหตุใดรอยยิ้มของแกะทองคำที่เคยเยือกเย็นนี้ถึงได้ผุดออกมาเอาง่ายๆ

 

 

 

            อัลเดบารันยิ่งเขินหนักเข้าไปใหญ่แต่ก็ไม่ได้แสดงออกมามากมายนัก   - -     สายลมเย็นเงียบสงบพัดผ่านสองร่างที่ยืนคุยกันอย่างอ่อนบาง      ...นี่รอบข้างเหลือเพียงเขากับแอเรียส  มู ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนี่

 

 

 

 

 

            "ข้าขอให้ท่านมีความสุขมากๆ     ดำรงรักษาปณิธานของตนเองเอาไว้ได้อย่างมั่นคงนะ"      มูอวยพร   ช่างเป็นคำอวยพรที่สั้นนักแต่ก็มีเนื้อความที่ดี    ปณิธานของเซนต์ที่ปกป้องรักษาอาเธน่า      ปณิธานของโกลด์เซนต์สิบสองราศีที่ยอมตายได้ดีกว่าให้ศัตรูผ่านปราสาทไป  - -   มูอวยพรให้ชายหนุ่มเอาชนะศัตรูได้ทุกคนนั่นเอง

 

 

 

 

 

 

 

 

            "ข้าขอบใจ.....เจ้า"   อัลเดบารันเอ่ยหลังจากนิ่งไปนาน     ความปรารถนาดีอันอบอุ่นของมูถูกส่งผ่านคำอวยพรนั้นทำให้อัลเดบารันดีใจ         ร่างเพรียวเองก็ยิ้มเล็กน้อยแล้วก้มหน้าลงรับคำขอบคุณ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            ".... ..เอ่อ...............แล้วเจ้า       เอ่อ....จะว่าอะไรไหมถ้าข้า...."

 

 

 

 

 

 

            มูเลิกคิ้วกลมๆสองข้างนั้นขึ้นเมื่อคนตัวโตกว่าทำท่าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง    - -    โหนกแก้มของอัลเดบารันเปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างเห็นได้ชัด    แล้วท่าทีก็ดูเลิ่กลั่กขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

 

 

 

           

 

            "ท่านทำไมหรือ?"

 

 

 

            "ข้า............เอ่อ.......เจ้า..."

 

 

 

 

            มูมองหน้าเจ้าของวันเกิดอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่ร่างสูงต้องการจะสื่อ

 

 

 

            "ข้า?"

 

 

 

 

            อัลเดบารันอายตัวเองนัก  - -  ผิวหน้าหยาบกร้านของเขามันร้อนผ่าวมากเหลือเกินและยิ่งเมื่อมองท่าทางสงสัยของมูด้วยแล้วก็ยิ่งเขินมากขึ้นอีก       ถ้าหากโกลด์เซนต์คนอื่นๆมาล่วงรู้ว่าชายร่างโตอย่างเขามายืนเก้ๆกังๆทำอะไรไม่ถูกต่อหน้ามูอยู่นี่     ไม่รู้ว่าจะโดนล้อมากมายแค่ไหนนะ

 

 

 

 

            "ท่านมีอะไรกับข้างั้นหรือ อัลเดบารัน   เอ่อ...ถ้าเป็นเรื่องของขวัญเดี๋ยวข้า..."

 

 

            "ไม่ใช่เรื่องนั้น"

 

 

 

 

            อัลดาบารันคิดว่ายามนี้ตนเองคงจะหน้าแดงไปถึงไหนต่อไหนแล้ว   อา.....  ช่างเสียมาดวัวทองแห่งวิหารหลังที่สองนัก     - -    มูยังคงไม่เข้าใจแต่ได้แต่มองหน้าชายหนุ่มด้วยความฉงน       เห็นทีการยืนบื้อไม่ได้เรื่องได้ราวนี้คงจะไม่ใช่ทางออกที่ดีแน่

 

 

            ร่างสูงจำใจต้องข่มความกระดากของตัวเองลงแล้วก้มหน้าลงกระซิบอะไรบางอย่างใส่หูชายหนุ่มรัวเร็ว    - -     พลัน     แก้มสองข้างของมูก็แดงตามหน้าอัลเดบารันไปด้วยอีกคน

 

 

 

            แอเรียส  มูยังเก็บอาการได้ดีกว่าอีกฝ่ายจึงมีเพียงแต่แก้มเท่านั้นที่แดงฝาดด้วยเลือดกับคิ้วที่เคลื่อนเข้าหากันเพียงเล็กน้อย       ทั้งที่ในใจยามนี้ก็เต้นรัวแรงไม่แพ้ชายที่อยู่ตรงหน้าเลย

 

 

 

 

 

            "ท่านกับข้าน่ะหรือ..."

 

 

 

 

            ร่างสูงพยักหน้า

 

 

 

 

            "ตรง........นี้น่ะหรือ..."

 

 

 

 

            อัลเดบารันพยักหน้าอีกรอบ  แม้จะกลัวว่าใครอาจมาเห็นเข้า  และร่างเพรียวอาจจะไม่ยอม     แต่เขาอยากสัมผัสมูคนนี้    ตอนนี้มากเหลือเกิน

 

 

 

 

            "ขอแค่ครั้งเดียว......นะ"  ร่างสูงต่อรอง

 

 

 

           

            มูยืนอึ้งก่อนจะกวาดตามองรอบข้าง       ปกติแล้วอัลเดบารันทั้งเถื่อนทั้งห่าม      ช่างเป็นเรื่องที่ไม่ชาชินเอาเสียเลย

 

 

 

 

            แต่ในที่สุดมูก็เอ่ยตอบด้วยเสียงอันแผ่วเบาว่า    "วันนี้วันเกิดท่าน.....ข้า.....ยอมก็ได้"

 

 

 

 

            ทอรัส  อัลเดบารันยิ้มดีใจระคนอายๆอยู่ไม่หาย       มือใหญ่สองข้างของชายหนุ่มยื่นออกไปโอบรอบเอวของร่างโปร่งเพรียวที่ไม่ยอมมองหน้าเขาเสียแล้วก่อนดึงให้มูเข้ามาใกล้      ไม่กล้าจับแรงมากนักเกรงว่าพละกำลังของตัวเองจะทำให้มูเจ็บทั้งที่จริงๆแล้วมูก็ไม่ได้บอบบางขนาดนั้นซะหน่อย            เจ้าของผมยาวสีม่วงอ่อนถดสายตาลงต่ำ      แม้จะข่มอาการตื่นเต้นของตัวเองเอาไว้ได้แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่กล้าสบตาอัลเดบารันอยู่ดี    

 

 

            ปลายจมูกของชายหนุ่มแตะเข้าที่นวลแก้มของมูอย่างแช่มช้าและทะนุถนอม     หัวใจเขาเต้นระทึก     กลิ่นหอมๆจากเส้นผมและผิวของมูลอยเข้าจมูกเล็กน้อย   - -   อัลเดบารันไล้สัมผัสจากแก้มมายังมุมปากช้าๆ      รับรู้ได้ว่ามูเองก็กำลังเผลอเกร็งตัวขึ้นเล็กน้อยเหมือนกันเพราะความตื่นเต้น   

 

           

 

            รสจูบที่ไม่มีการล่วงล้ำ   - -    ริมฝีปากของอัลเดบารันสัมผัสกับมูอย่างสุภาพอยู่ในชั่วอึดใจหนึ่งก่อนจะถอนออกอย่างง่ายดายทั้งที่เสียเวลาขอไปตั้งมาก      มูซบหน้าลงกับอกกว้างของอัลเดบารันทันทีเพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงเรื่อไว้     ส่วนคนถูกซบก็กระชับอ้อมกอดแข็งๆของตนเองให้แนบแน่นยิ่งกว่าเดิม

 

 

 

 

 

 

 

            ".......ขอบใจนะ...."

 

 

 

 

 

 

            อัลเดบารันกอดร่างของมูเอาไว้แน่น       เสียงหัวใจของโกลด์เซนต์ราศีพฤษภคนนี้   คงจะถูกมูได้ยินไปจนหมดสิ้น       ใจหนึ่งเขาไม่คิดไม่ฝันด้วยซ้ำว่ามูจะยอมแต่ตอนนี้ความกลัวถูกรังเกียจดังกล่าวก็ค่อยๆจางหายไปแล้วเมื่อชายหนุ่มยังซบอยู่กับอกของเขานิ่ง    แม้จะไม่ยอมพูดอะไรเลยสักนิด

 

 

 

 

 

 

            "มู   เจ้าคงรู้อยู่แล้วถึงความรู้สึกของข้า"

 

 

 

 

 

 

มูไม่ยอมตอบประโยคนั้น   ได้แต่ซบอกอัลเดบารันอยู่ในท่าเดิม

 

 

 

 

 

 

            "เจ้ารู้ดีอยู่แล้ว  แต่พอข้าไม่พูดให้มันชัดเจนสักที  เจ้าก็เลยแกล้งไม่สนใจเสีย  แต่ในเมื่อข้าได้จูบเจ้าแล้วแบบนี้   นั่นก็คงหมายถึงเจ้าเองก็ไม่ได้รู้สึกรังเกียจอะไรข้ามากนัก"

 

 

 

            "เรื่องนั้นข้ารู้มานานแล้ว"   ร่างเพรียวอ้อมแอ้มตอบ   "แต่...เพราะว่าวันนี้เป็นวันเกิดท่านหรอกข้าเลยยอมให้ท่านทำตามอำเภอใจได้"

 

 

 

            "เจ้าพูดอย่างนั้นหมายความว่า  หากวันนี้เป็นวันเกิดของคนอื่น  แล้วเขาขอเจ้าจูบบ้างเช่นนี้  เจ้าก็จะยอมงั้นหรือ"

 

 

 

 

            อัลเดบารันเอ่ยถามรัวเร็ว   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            มูเงียบ

 

 

 

 

 

 

 

            หัวใจของเขาเต้นแรงนักราวกับอยากจะกระตุ้นให้เขาเอ่ยตอบให้ได้    - -     น่าขายหน้าจริงหนอ      ทำไมเพียงแค่ได้ยินคำถามจากอัลเดบารันไม่ทันไร      ทำไมจะต้องได้คำตอบอย่างรวดเร็วแบบนี้ด้วย

 

 

 

 

 

 

            "ข้า.......คงไม่"   มูยอมแพ้     การที่เขาเห็นอัลเดบารันเป็นคนพิเศษ....คือเรื่องจริงที่เขาพยายามไม่สนใจตลอดมา

 

 

 

            แววตาของร่างสูงเบิกกว้างขึ้นด้วยความดีใจ     รอยยิ้มอบอุ่นของทอรัสวาดขึ้นบนใบหน้าทันทีก่อนที่จะซุกแก้มตัวเองลงกับศีรษะเล็กๆของมูราวกับเป็นเด็ก       แสนชื่นใจนักที่ตนเองได้เป็นคนพิเศษของมูอย่างนี้        ถึงจะยังไม่ได้เอ่ยกันตรงๆให้มันชัดแจ้ง      แต่เพียงเท่านี้เขาก็ได้รับรู้แล้วถึงความรู้สึกของมู

 

 

 

 

            "ข้าดีใจมาก"  อัลเดบารันพูดขณะที่มูค่อยๆแก้วงแขนของเขาออกอย่างนุ่มนวล   "ข้าดีใจมาก    จริงๆนะ"

 

 

 

 

 

 

 

            แอเรียส  มู หัวใจเต้นแรง  หากจะนับก็คงเป็นพันครั้ง  

 

            ความอายผลักให้เท้าของมูที่ออกมาจากอ้อมกอดนั้นได้แล้วก้าวห่างออกมาจากร่างสูงทีละน้อยก่อนจะหันหลังให้ในที่สุด         การเก็บอาการของโกลด์เซนต์ราศีเมษจัดว่าเยี่ยมยอดแต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่อาจห้ามสองแก้มไม่ให้ขึ้นสีชมพูเรื่อได้           มาดนิ่งๆแบบมูคนเก่าที่ถูกยกมาใช้ปกปิดอาการดังกล่าวนี้ช่างดูน่ารักเหลือเกินแต่อัลเดบารันก็ยังห้ามตัวเองเอาไว้ได้ทันไม่ให้รวบมูกลับมากอดใหม่มันเสียตรงนี้    

 

 

 

 

 

            "ข้าว่าข้าขอรีบกลับปราสาทก่อนดีกว่า"    มูว่า  พยายามทำน้ำเสียงให้เป็นปกติเหมือนตอนเริ่มทักชายหนุ่มใหม่ๆ    "จะไปดูของขวัญท่านเสียหน่อย.........เผลอนึกขึ้นได้ว่าข้าวางทิ้งไว้ในห้อง     เดี๋ยวกิกิอาจไปเล่นพังซะก่อนถึงมือท่านได้"

 

 

 

 

            ".....อะ...อืม"    อัลเดบารันตอบพลางยิ้ม     มือเผลอยกขึ้นมาเกาแก้มแกรกๆอีกครั้งชดเชยอาการประหม่าหลังจากได้จูบมูจนไม่รู้ว่าควรจะทำตัวอย่างไรดี        ตอนแรกมือก็กอดมูอยู่   แต่ตอนนี้มันว่างแล้วจะให้ทำยังไงล่ะ   อา......ไม่สมกับเป็นเขาเอาเสียเลยนะ

 

 

 

 

 

            ร่างเพรียวหันมามองเขาเล็กน้อยก่อนจะก้าวออกไปจากร่มไม้แห่งนั้น     ย้อนกลับไปตามเส้นทางเดิมตอนขามาเพื่อกลับสู่ปราสาทแอเรียส     - -   จะกลับไปดูของขวัญของเขาจริงๆหรือเปล่าก็ไม่อาจทราบได้     แต่คงต้องใช้อีกนานกว่าที่จะได้มองหน้ากันตรงๆอีกครั้งเป็นแน่

 

 

 

 

 

 

 

 

            ร่างสูงมองตามหลังร่างนั้นไปเหมือนที่ทำกับพวกเด็กๆจนเห็นว่ามูค่อยๆลับตาไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            --นี่มันคือ ความรัก--

 

 

 

            อัลเดบารันยังไม่รู้ว่าต่อจากนี้   ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับคนที่เดินหนีไปนั่นจะเปลี่ยนแปลงไปมากน้อยแค่ไหน        อาจจะยังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ดังเก่า    หรืออาจจะพัฒนาให้งอกเงยกลายเป็นคนรัก      ท้ายที่สุดจะเป็นอย่างไหนกันแน่ก็คงมีแต่ฟ้าเท่านั้นที่จะรู้ได้    เพียงแต่อย่างน้อยในวันนี้เขาก็ได้รับรู้แล้วถึงความรู้สึกของคนที่เขารักตลอดมา    และได้โอบกอดเขาเอาไว้ในอ้อมแขนแม้จะเพียงแค่หนึ่งครั้ง

 

 

 

 

 

            มูบอกว่าของขวัญของเขายังอยู่ในปราสาท

 

 

 

 

            แต่อัลเดบารันคิดว่า   เขาได้รับมันมาแล้วเมื่อครู่นี่เอง

 

 

 

 

           

 

 

 

 

 

 

--------------------------------

 

 

ว่าเข้าไปนั่น   แต่มันยังไม่จบง่ายๆค่ะ  

 

 

---------------------------------

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"จริงหรอกิกิ  มูกับอัลเดบารันเนี่ยนะ"

 

 

 

"โห    จริงสิท่านมิโร่  - -   เนี่ย   เห็นเต็มๆสองลูกกะตาเลย    จูบกันจ๊วบจ๊าบใต้ต้นไม้นอกวิหารอ่ะ    ผมแอบตามท่านมูออกไปเล่นๆไม่นึกว่าจะเจอดีนะนี่"

 

 

 

"จะ....จูบกันจ๊วบจ๊าบ..."

 

 

 

"ก๊าก  ฮ่าๆๆๆ  ถ้างั้นก็ข่าวใหญ่เลยล่ะสิเนี่ย     วันนี้คามิวไปช่วยเคลียร์ปัญหาไอ้เป็ดกับอันโดรเมด้าทะเลาะกันอยู่พอดี   ทางสะดวก"

 

 

 

"ดีเหมือนกันมิโร่   ข้าก็หมั่นไส้มูมานานแล้ว   พูดคำมันก็ขัดคำอย่างนี้ต้องเอาคืนกันบ้าง"

 

 

 

"อาตมาว่าอย่าเลยนะโยม"

 

 

 

"เป็นพระก็อย่ายุ่งทางโลกมากนักเลยน่ะชากะ    เห็นว่ามูเป็นเพื่อนตัวเองเลยจะช่วยอ่ะดิ  - -  ตกลงงานนี้ไอโอเลียเอาด้วยใช่มั้ย"

 

 

 

"อาตมาเตือนเพราะหวังดีนะ...."

 

 

 

"ชูร่าเอาด้วยรึเปล่า     มูมันเคยรีดเลือดชิริวเด็กในเครือนายไปซะหมดตัวเลยนิ"

 

 

 

"ของมันแน่    ใครก็ได้ไปเอาโทรโข่งมาแจกทีดิ๊จะได้ประกาศให้ทั้งแซงได้รู้กันทั่ว"

 

 

 

"ผมมีครับท่านๆ"   กิกิแจก

 

 

 

"หืม   ว่าแต่รู้สึกถึงคอสโม่อะไรสักอย่างรึเปล่า  ดูแผ่ซ่านกำจร..."

 

 

 

"....." ชากะเก็บข้าวของเดินหลบมุมไป

 

 

 

".........."  มิโร่ (/หันไปมองข้างหลัง)

 

 

 

".........."  ชูร่า

 

 

 

".........." ไอโอเลีย...

 

 

 

"..........."   มู.....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ดาอะชิเมด้า  โคโคโรโดโคสึโมะ!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไปสู่สุขคติเถอะนะ  เหล่าเซนต์ทั้งหลายเอ๋ย  TTMTT...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

THE END

 

 

 

 

 

 

---------------------------

 

                ขอยอมรับว่าฟิคนี้แอบเผาเล็กน้อยถึงปานกลางค่ะเพื่อให้ทันวันเกิดของลุงอัลเดบารัน  ( ฮา )     ผิดพลาดตรงไหนขออภัยด้วยก็แล้วกันนะคะ    - -      ว่าแต่พรแกนี่ขลังจะตายชักเลยนะมู....  ขลังจริงจรี๊งงงงง  ( /ประชด)     

 

 

 

คู่บิวตี้แอนด์เดอะบีทส์~    ( ทำไมตูแต่งได้แต่คู่แบบนี้ฟะ......ตั้งกะบัมบ้าฮาราโอะแล้ว = =" )

 

 

          จริงๆแล้วเท่าที่อ่านฟิคเซนต์เซย่ามาก็ยังไม่เจอใครเขียนมูเหมือนตัวเองสักทีค่ะ    สงสัยมองมูกันไปคนละแบบ    555555      หนูชอบเขียนมูให้เก็บอารมณ์เก่ง      ยิ้มแย้ม    แล้วก็ท่ามาก อะไรแบบนั้นน่ะ      ( ในรูปไม่เกี่ยวแค่เอามาลงเฉยๆ )    แต่มูที่คนอื่นเขียนก็น่าร๊าก~~~

 

ปล.รูปนี้อัลเดมันหล่อมาก   อ๊าก�